بهوتيشتر اوّل حدود توبوت ( 1 ) است ، و در آنجا هم لغت و هم زى و صورت متغيّر شود ، و از آنجا [ تا ] سر عقبه بلند كه به مقدّمه ايراد كرده شد دويست فرسنگ است ، و برقمّهء آن زمين تبت سرخ مىنمايد و ارض هند جاى سياه . و از قنوج ( 2 ) همچنين از آنچه ما بين مشرق و جنوب [ بر ] غرب گنگ ( 3 ) است تا مملكت حجاهوتى ( 4 ) سى فرسنگ و قصبهء آن كجوراهه ( 5 ) و آنچه ميان دو قلعهء كوالير ( 6 ) و كالنجر ( 7 ) تا دهال ( 8 ) ، و قصبهء آن تيورى ( 9 ) ، و تا مملكت كنكيو ( 10 ) و كنكره ( 11 ) بيست فرسنگ ، پس از آن اپسور ( 12 ) ، آنگاه بنواس ( 13 ) بر ساحل ؛ و از قنوج آنچه ما بين جنوب و مغرب است تا آسى ( 14 ) هجده فرسنگ ، و تا سهنيا ( 15 ) هفده ، [ فرسنگ ] و تا جندرا ( 16 ) هجده ، و تا راجورى ( 17 ) پانزده فرسنگ ، و تا بزانه ( 18 ) قصبهء گزرات ( 19 ) بيست [ فرسنگ ] ، و چون قصبهء گزرات خراب شد تا شهر جدوره ( 20 ) نقل كردند كه مسافت ميان هريكى از ماهوره ( 21 ) و قنوج تا ماهوره و بزانه يكى است ، و آن بيست و هشت [ فرسنگ ] است ، و به قصد اوجين ( 22 ) [ از ماهوره ] از قراى متقاربهء آن گذر افتد تا غايت پنج فرسنگ ، و از آنجا بعد از سى و پنج فرسنگ به بلد معظم دودهى ( 23 ) رسد ، پس به بلد بامهور ( 24 ) بر هفت فرسنگ ، پس بهايلسان ( 25 ) بر پنج فرسنگ ، و اين نام صنم آنجاست . پس اوجين بر نه فرسنگ كه اسم صنم آنجا مهكال ( 26 ) است ، پس دهار ( 27 )